บทที่ 212 章

第212章

หลังจากออกจากห้องสุสาน ทุกคนอ้อมไปอีกฝั่งของหุบเขาแล้วเดินขึ้นเขาจากทางลาดชัน

เดินมาได้พักใหญ่ ใกล้จะถึงยอดเขาก็พบกับพื้นที่สีดำสนิทที่ถูกสายฟ้าฟาดจนไหม้เกรียม

รอยแยกนั้นอยู่ตรงใจกลางของพื้นที่ไหม้เกรียมนี้พอดี

ถานเหวินปิน: "นี่คือพอโผล่หัวออกมาก็โดนฟ้าผ่าเลยเหรอ?"

หลินซูโหย่ว: "ถ้าอย่างนั้นเขาไม่กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วหรือไง"

ถานเหวินปิน: "นายพูดเหมือนตัวร้ายในหนังกำลังภายในเลยนะ ที่พอคิดว่าพระเอกต้องตายแน่ๆ แล้วก็หัวเราะ 'หึหึหึ' ออกมาน่ะ"

หลี่จุยหย่วนนั่งยองๆ ลง เริ่มตรวจสอบรอยไหม้บนพื้น

ที่นี่ถูกฟ้าผ่าจริงๆ เหมือนกับต้นไผ่แก่หน้าสุสานนั่น เพียงแต่ที่นี่ดูจะโดนหนักกว่า

เด็กหนุ่มหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยขนาดเล็กของตนออกมา เข็มทิศยังคงทำงานปกติ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ตระหนักได้ว่าเข็มทิศของเขามีคุณภาพสูงเกินไป แต่บางครั้งการถูกรบกวนก็เป็นหนึ่งในหน้าที่ของเข็มทิศเช่นกัน