บทที่ 211 (จบเล่ม)

บทที่ 211 (จบเล่ม)

ยามค่ำคืน หลินฟู่อันถือเชิงเทียนเดินไปตามโถงหลักของศาลเจ้า ที่นี่ประดิษฐานรูปปั้นเทพผู้พิทักษ์กวนเจี่ยงโส่วองค์แล้วองค์เล่า

ทุกคืนก่อนเข้านอน ชายชราจะมาตรวจตราที่นี่เสมอ เพื่อดูว่าบนแท่นบูชาสะอาดสะอ้านหรือไม่ และธูปเทียนหน้าองค์เทพได้รับการเติมจนเต็มหรือยัง

เมื่อเดินมาถึงประตูหลัง หลินฟู่อันก็หยุดฝีเท้า

รูปปั้นที่อยู่ท้ายสุดของแถวนี้คือเทพไป๋เฮ่อถงจื่อ (เทพกระเรียนขาว)

เจ็ดวันก่อน รูปปั้นของเทพถงจื่อเริ่มปรากฏรอยร้าว

ตอนแรกคนในศาลเจ้าคิดว่าเป็นเพราะรูปปั้นตั้งอยู่ท้ายสุดใกล้ประตูหลัง จึงได้รับผลกระทบจากลมแดดและสภาพอากาศมากที่สุด

ทว่ารอยร้าวกลับค่อยๆ ลุกลามมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ศีรษะ หน้าอก ไปจนถึงหลังเท้าของรูปปั้นล้วนเต็มไปด้วยรอยแตกละเอียด สีที่เคลือบชั้นนอกเริ่มหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นใหญ่ เพิ่งจะทำความสะอาดไปไม่นาน ไม่ทันไรเศษสีก็กองรวมกันอยู่ที่ฐานรูปปั้นอีกแล้ว

ความเสียหายระดับนี้ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยเรื่องตำแหน่งที่ตั้งอีกต่อไป รูปปั้นทั้งหมดในศาลเจ้าถูกสั่งทำและผ่านพิธีเบิกเนตรมาพร้อมกัน เป็นไปไม่ได้ที่องค์นี้องค์เดียวจะมีปัญหาด้านคุณภาพร้ายแรงขนาดนี้

ศาลเจ้าเคยเชิญช่างทำรูปปั้นมาซ่อมแซม ก่อนเริ่มงานช่างผู้นั้นทำตามขั้นตอนโดยถือชามใส่น้ำใบหนึ่ง จากนั้นใช้เหรียญทองแดงเคาะขอบชามแล้วหย่อนลงไปในน้ำ ซึ่งเป็นวิธีที่เรียกว่า "ฟังเสียงพิสูจน์สี"