บทที่ 192 2

บทที่ 192

หยาดน้ำค้างยามเช้าพรมชโลมทุกสรรพสิ่งจนเปียกชื้น ก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่องลงมาและระเหยพวกมันจนแห้งหายไป พร้อมกับพัดพาเอาความวุ่นวายทั้งหมดของเมื่อคืนให้จางหายไปด้วย

ครอบครัวของพี่พ่างจินเกอรีบตื่นกันแต่เช้าเพื่อเริ่มจัดเก็บโฮมสเตย์ที่ไม่ได้เปิดให้บริการมานาน

ถานเหวินปินเองก็ตื่นเช้าเช่นกัน เขาคอยอยู่เป็นเพื่อนช่วยพี่พ่างจินเกอเก็บกวาดและพูดคุยกันไปพลาง

เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ พ่อตาของพี่พ่างจินเกอเกิดล้มป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล ถึงขั้นที่หมอออกใบแจ้งอาการวิกฤต พี่พ่างจินเกอจึงต้องทิ้งงานทั้งหมดไว้ชั่วคราว แล้วพาพ่อแม่ของตนไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล

ข่าวดีคือ ทันทีที่พี่พ่างจินเกอไปถึง อาการของพ่อตาก็ดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่าเขาเพิ่งจะเดินกลับมาจากประตูนรกได้ทันท่วงที

เรื่องนี้ควรจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ทว่าลูกชายคนเล็กวัยสิบขวบของพ่อตา หรือก็คือน้องเมียของพี่พ่างจินเกอ ดันไปได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเชื่อบางอย่างมา จึงแอบหนีเข้าป่าไปเพียงลำพังเพื่อสวดภาวนาขอพรให้พ่อที่กำลังป่วยหนัก

เจตนาของเด็กน้อยนั้นดี แต่คนกลับหายสาบสูญไป

เหตุผลที่พี่พ่างจินเกอไม่ได้กลับมาเสียที ก็เพราะเขาต้องพาพ่อแม่ไปช่วยภรรยาและญาติฝั่งนั้นออกตามหาคนในป่านั่นเอง

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ถานเหวินปินก็มองผ่านหน้าต่างห้องพักในโฮมสเตย์ออกไปยังภูเขาหิมะอวี้หลงที่อยู่ไกลออกไป