บทที่ 170 0

บทที่ 170

อินเหมิงนั่งอยู่บนราวระเบียงชั้นสอง ในมือถือถุงบ๊วยดอง เธอรับหน้าที่เฝ้ายาม

เธอมักจะก้มลงมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกองไฟในลานบ้านด้านล่างเป็นระยะ เขากำลังใช้ความคิด

ทุกครั้งที่หลี่จุยหย่วนยื่นมือไปหยิบฟืนโยนเข้ากองไฟ อินเหมิงก็จะหยิบบ๊วยดองขึ้นมาเคี้ยวหนึ่งเม็ด

เสียงฟืนที่ถูกไฟเผาจนดัง “เปรี๊ยะๆ” สอดประสานไปกับเสียงเคี้ยวบ๊วยดองของเธอ

คนอื่นๆ ต่างหลับใหลกันหมดแล้ว

แสงไฟวูบวาบตกกระทบลงบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม เห็นเป็นเงาจางสลับเข้ม

เซวียเลี่ยงเลี่ยงห่มผ้าห่มเดินเข้ามา แล้วนั่งลงข้างๆ หลี่จุยหย่วน

“พี่เลี่ยงเลี่ยง คุณควรไปนอนนะครับ”

“ผมนอนอิ่มแล้ว ต่อให้นั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร สู้มานั่งเป็นเพื่อนคุณสักพักดีกว่า”