บทที่ 128 8

บทที่ 128

หลังจากหลี่ซานเจียงตะโกนเรียกจบ ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านหลังของรุ่นเซิง จ้วงจ้วง และอินเหมิง ยังมีใบหน้าแปลกหน้าอีกคนหนึ่งติดตามมาด้วย

เด็กหนุ่มคนนี้ผิวพรรณขาวผ่อง ดูท่าทางขี้อายและเก็บตัว เห็นแวบแรกก็รู้เลยว่าเป็นประเภทที่เหมาะกับการถูกใช้งานหนัก

“เฮ้ ไม่เลวเลยนะเนี่ย ไปหลอกล่อ ‘ล่อ’ ตัวใหม่กลับมาได้ด้วย”

หลินซูโหย่วถือเป็ดพะโล้อยู่ในมือ นี่เป็นสิ่งที่เขาขอให้ช่วยถือลงมาจากรถตอนที่มาถึง ก่อนหน้านี้เขามัวแต่กังวลว่าพี่จุยหย่วนจะยอมพาเขามาด้วยหรือไม่ จนลืมเรื่องซื้อของฝากไปสนิท

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าตอนผ่านเมืองสือหนานควรจะบอกให้พี่ปินปินจอดรถสักหน่อย เขาจะได้ซื้อนมหรือขนมปังติดไม้ติดมือมาบ้าง

บ้านเกิดของเขาค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องมารยาท หากปู่และอาจารย์รู้ว่าเขาหน้าด้านบุกมามือเปล่าแบบนี้ คงโดนด่าจนหน้าชาไปสามวันเจ็ดวันแน่

หลี่ซานเจียงต้อนรับทุกคนเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น หลี่จุยหย่วนลงจากหลังคุณปู่แล้วจูงมือท่านเดินนำหน้าเข้าไป

“จ้วงจ้วง นี่เธอขับรถกลับมาเองเหรอ?”

“ใช่ครับ ผมได้ใบขับขี่แล้ว เหมิงเหมิงก็ได้เหมือนกัน”