บทที่ 123 3

บทที่ 123

หลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลง สถานที่อย่างโรงพยาบาลมักจะให้ความรู้สึกหนาวเหน็บกว่าที่อื่น

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในโถงทางเดินยังพอทนได้เพราะไม่มีลมพัดผ่าน แต่พอออกมาข้างนอก ลมยามค่ำคืนก็พัดกรูเข้ามา หลี่จุยหย่วนจึงหยิบเสื้อแจ็กเก็ตบางๆ ออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วสวมใส่

ในกระเป๋าของทุกคนต่างมีอุปกรณ์จำเป็นติดตัวไว้ ตั้งแต่ช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา แม้จะลุยน้ำข้ามแม่น้ำก็ไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่ เสื้อตัวนี้จึงถูกทับอยู่ก้นกระเป๋ามาตลอดและไม่เคยได้หยิบมาใช้

ทว่าตอนกำลังรูดซิป เขากลับพบว่ามันพังเสียแล้ว รูดอย่างไรก็ไม่ขึ้น

หากอยู่ที่บ้านเกิด ท่านปู่คงจะหยิบเทียนไขออกมาถูให้ลื่นแล้ว

ชายชรามองดูเด็กหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตารูดซิปเดินเข้ามาหาตนทีละก้าวด้วยสายตาว่างเปล่า

ก่อนหน้านี้เขามีความหยิ่งผยองในใจ ทั้งยังวางท่าถือตัว แต่ในเวลานี้ เขากลับรู้สึกเพียงว่าเปลือกตาของตนเริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

ผู้ที่ทำหน้าที่สาปแช่งย่อมกินข้าวหม้อนี้ การรับรู้ในด้านนี้จึงย่อมเฉียบคมกว่าคนทั่วไป

อันที่จริง ต่อให้ตัดเรื่องนี้ออกไป ในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ก็มีความเป็นไปได้เหลืออยู่เพียงสองอย่างเท่านั้น: