บทที่ 121 1

บทที่ 121

หลี่จุยหย่วนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนเคียงข้างหลินซูโหย่ว เขาเอื้อมมือไปรูดซิปด้านข้างกระเป๋าเป้เดินป่าของอีกฝ่าย แล้วดึงเชือกตาข่ายออกมาเส้นหนึ่งส่งให้หลินซูโหย่ว

“ดึง”

หลินซูโหย่วคว้าเชือกตาข่ายไว้แล้วออกแรงกระตุกต่อเนื่อง ตาข่ายคืนถิ่นก็หลุดออกมาอยู่ในมือเขาอย่างสมบูรณ์ เขากำปลายเชือกไว้ทั้งสองข้าง พร้อมที่จะกางออกได้ทุกเมื่อ

“เตรียมตัวเข้าทรงรับคนให้พร้อม”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซูโหย่วก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ปลายจมูกกระตุกเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างอยู่ในสภาวะกึ่งเปิดกึ่งหรี่

ในยามที่ ‘กวนเจี่ยงโส่ว’ ยังไม่ได้ลงยันต์บนใบหน้า อารมณ์มักจะยังไม่เข้าที่ ความเร็วและความสำเร็จในการเข้าทรงจะลดลง ดังนั้นหลินซูโหย่วจึงเลือกที่จะวอร์มอัพล่วงหน้า

ตึกโรงพยาบาลนั้นสูงก็จริง แต่ยังห่างไกลจากความสูงที่น่าหวาดเสียวของตึกห้างสรรพสินค้ามากนัก

ต่อให้หลินซูโหย่วไม่ได้เข้าทรง ด้วยฝีมือในสภาวะปกติของเขา การจะรับตัวหญิงสาวร่างบางที่ตกลงมาจากด้านบนก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แน่นอนว่าเขาอาจจะบาดเจ็บ และโจวอวิ๋นอวิ๋นเองก็จะบาดเจ็บด้วยเช่นกัน