บทที่ 117 7

คนกู้ศพ บทที่ 117

==================================================

เปลวไฟลุกโชนขึ้นจากร่างของปลาใหญ่ ราวกับเสาเพลิงขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่าน บริเวณปากปลาปรากฏรอยนูนขึ้นมาไม่หยุด แต่ปากมันก็ยังคงปิดสนิทแน่น

การดิ้นรนของอวี้ซวี่จื่อเรียกได้ว่าสุดกำลัง แต่แรงอาฆาตของปลาใหญ่กลับไร้ที่สิ้นสุดยิ่งกว่า มันรู้ว่าจุดจบของตัวเองถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ก็ยังสามารถเลือกหนทางที่จะจบสิ้นได้

ผู้ที่เต็มใจจะติดเบ็ด

นั่นคือการตัดสินใจสุดท้ายของมัน

ในฐานะปลาตัวหนึ่ง แน่นอนว่ามันย่อมรู้ดีว่าการถูกเบ็ดเกี่ยวขึ้นจากผิวน้ำหมายถึงอะไร เพียงแต่ในสายตาของมัน แทนที่จะถูกเจ้าคนผู้นี้ผนวกและตกเป็นทาส สู้เชิญพญามังกรมามอบความตายอันรวดเร็วให้ตัวเองยังจะดีกว่า อย่างไรเสียเขาผู้นั้นก็เป็นผู้สืบทอดพิธีเดินน้ำสายตรงของตระกูลหลิว เป็นพญามังกรในอนาคต แล้วเจ้าไอ้นักพรตชั่วช้าที่ฆ่าพี่ศิษย์และทำลายลูกศิษย์ผู้นี้ จะนับเป็นอะไรได้!

อวี้ซวี่จื่อและศิษย์พี่ของเขา ล้วนเคยเป็นผู้ชื่นชมพญามังกรตระกูลหลิวผู้นั้น ที่จริงแล้ว หากมองจากอีกมุมหนึ่ง ปลาใหญ่ตัวนี้ก็ไม่ต่างกันเลยมิใช่หรือ? มันอาจจะเคยเสียใจเช่นกันว่า ตอนนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับสตรีที่น่าสะพรึงกลัวผู้นั้น ทำไมถึงต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อหนีเอาชีวิตรอด จนต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายร้อยปีโดยเปล่าประโยชน์ ทำให้ตนเองไม่สามารถควบคุมชะตาชีวิตได้

ซ่อนตัวและอดทนอดกลั้นมาสามร้อยปี ในชั่วขณะนี้ ในใจของปลาใหญ่มีเพียงความคิดเดียวคือ:

พินาศไปพร้อมกับปลา!