บทที่ 110 0

**ตอนที่ 110**

“อ้อ ได้สิ งั้นกินกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปปลุกพี่หูให้”

“ไม่ต้องปลุกเขาหรอก ปล่อยให้เขานอนต่อเถอะ”

“แบบนั้นได้ยังไงกัน” ถานเหวินปินไม่ฟังคำทัดทานของหญิงสาว เขายังคงเดินไปที่ข้างเตียงแล้วเขย่าตัวหูอีเหว่ย “พี่หู พี่หู ตื่นครับ กินข้าวกัน”

หูอีเหว่ยยื่นมือออกมาปัดป่ายอย่างไร้สติ ปากพึมพำพลางกอดแขนตัวเองนอนต่อ

“ถ้าไม่มาตอนนี้ เดี๋ยวกับข้าวก็เย็นหมดหรอก” เจิงอินอินพูดจบก็หันหลังเดินจากไป

ถานเหวินปินยื่นมือขวาออกมา กำหมัดหลวมๆ เลียนแบบวิธีของพี่หย่วน เขากดข้อนิ้วนางลงบนหน้าผากของหูอีเหว่ยแล้วเคาะเบาๆ สามครั้ง

ผลปรากฏว่า... ไม่ได้ผล

หูอีเหว่ยยังคงนอนกรนสนั่นหวั่นไหวเหมือนเดิม

ถานเหวินปินหยิบ “ยันต์ชำระจิต” ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแปะ “แปะ” ลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย