บทที่ 109 章

第109章

“เหมิงเหมิง มานี่สิ ฟ้ามืดแล้วทางก็ลื่น เดินตามพี่มานะ โอ๊ย!”

เจิ้งเจียอี๋พูดไม่ทันขาดคำก็ล้มคะมำลงไป

อินเหมิงรีบก้าวเข้าไปหา ยื่นมือไปพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ “ปึก” เปิดไฟฉายกันน้ำความสว่างสูงที่พกติดตัวมาด้วย

“เหมิงเหมิง เธอรอบคอบจริงๆ ด้วย” เจิ้งเจียอี๋หัวเราะพลางปัดกางเกงตัวเอง

อินเหมิงมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกจนใจเล็กน้อย

เจิ้งเจียอี๋เป็นเด็กสาวที่ร่าเริง จิตใจดี เข้มแข็ง และรู้ความ ทั้งยังหน้าตาสะสวยอีกด้วย

ระหว่างทางที่มาด้วยกัน ปากของเธอไม่ “เจื้อยแจ้ว” ชวนคุย ก็เอาแต่หัวเราะ “ฮิฮิ” จนอินเหมิงฟังจนหูชา แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด

ในชีวิตของอินเหมิงที่ผ่านมา เธอเฝ้าร้านโลงศพมาตลอด แม้หลังจากมาที่หนานทงจะมีเพื่อนร่วมทาง แต่เธอก็ไม่เคยมี “เพื่อนสนิท” ในความหมายที่แท้จริงมาก่อน

เจิ้งเจียอี๋ดูจะเข้าข่ายนิยามนี้ได้ดีทีเดียว