บทที่ 80 0

**ตอนที่ 80**

“เพื่อนเอ๋ย นายหนักชะมัดเลยนะ”

ถานเหวินปินวางลู่อีลงบนเตียงในหอพักพลางเท้าสะเอวหอบหายใจ

อันที่จริงการแบกคนไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น แต่เป็นเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาต้องคอยกดร่างลู่อีที่ถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง จนกระทั่งต้องพุ่งตัวไปจัดการกับรองเท้าส้นสูง การใช้แรงต่อเนื่องกันหลายระลอกทำให้ตอนนี้เขาเพิ่งจะเริ่มหายใจหายคอได้สะดวก

เมื่อเห็นคราบฟองสีขาวเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของลู่อี ถานเหวินปินก็ขมวดคิ้ว แต่ด้วยความสงสารจึงหยิบกะละมังไปรองน้ำอุ่น แล้วบิดผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าให้เขา

ส่วนรอยถลอกและเลือดที่ซึมออกมาตามหัวเข่า เท้า และข้อศอกของลู่อีนั้น ถานเหวินปินขี้เกียจจะจัดการให้แล้ว พวกผู้ชายถึกๆ อย่างพวกเขา แค่รอยถลอกแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก

หลังจากจัดการเสร็จ ถานเหวินปินก็รินน้ำใส่แก้ววางไว้บนเก้าอี้พลาสติกข้างเตียง ก่อนจะก้มลงไปหยิบไส้กรอกแดงฮาร์บินจากกล่องเก็บของใต้เตียงขึ้นมา

เขากัดไส้กรอกหนึ่งคำแล้วเคี้ยวพลางพึมพำว่า “เพื่อนเอ๋ย นี่ถือเป็นค่าไล่ผีกับค่าทำความสะอาดนะ”

เมื่อออกมาจากห้องของลู่อีและกลับมาถึงห้องตัวเอง ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เขาก็เห็นพี่หย่วนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือในมือถือแส้หนัง

สายตานั้น กลิ่นอายนั้น... จึ๊ๆ ถานเหวินปินรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าพ่อแท้ๆ ของเขาที่เคยถือเข็มขัดในความทรงจำนั้นดูใจดีขึ้นมาทันตาเห็น