บทที่ 57 สายน้ำ

บทที่ 57: สายน้ำ

ยามเช้า ประตูเรือนตะวันออกถูกเปิดออก อารี่ในชุดเสื้อบุหนานุ่มลายดอกบัวเดินออกมาจากห้อง

ปกติแล้วเธอคือคนแรกของบ้านที่ตื่นนอนเสมอ แต่วันนี้กลับไม่ใช่

ที่ลานบ้าน รุ่นเซิงและถานเหวินปินนั่งหันหน้าเข้าหากัน ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาฝนเคียวในมือ

ตอนที่อารี่เดินผ่าน รุ่นเซิงเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้เด็กสาว “อรุณสวัสดิ์”

เด็กสาวหยุดฝีเท้าลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าบ้านแล้วขึ้นชั้นบนไป

แม้ไม่ได้เอ่ยคำใด แต่การหยุดชะงักนั้นก็นับเป็นการตอบรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

เมื่อผลักประตูห้องเข้าไป เด็กชายยังไม่ตื่น เด็กสาวจึงถือโอกาสชื่นชมภาพวาดที่เด็กชายแขวนไว้บนผนัง ภาพที่วาดเสร็จแล้วมีสามภาพ ภาพแรกคือเสี่ยวหวงอิง

หญิงสาวในภาพไม่ได้มีใบหน้าดุร้ายน่ากลัว ทว่ากลับดูสุขุมลุ่มลึก ท่วงท่าดูราวกับกำลังโยกย้ายร่ายรำ ริมฝีปากเผยอออกคล้ายกำลังเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ เหมือนกับว่าเธอกำลังจะก้าวออกมาจากภาพวาดเพื่อขับขานบทเพลง

ภาพที่สองเป็นหญิงชราผมขาวผู้ใจดี นั่งตากแดดอยู่ในลานบ้าน บนตักมีแมวดำตัวหนึ่งกำลังนอนหลับ