บทที่ 56 คนกู้ศพ

ตอนที่ 56 คนกู้ศพ

ตอนที่ไฟดับลงในคราแรก เจิ้งไห่หยางคิดว่าเป็นเพียงไฟกระชากหรือไฟฟ้าขัดข้อง ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรในชนบทสมัยนี้

ทว่าถานเหวินปินกลับรู้สึกใจหายวาบ ประสบการณ์ครั้งก่อนที่ไปกินข้าวบ้านคนกู้ศพยังคงทิ้งรอยแผลไว้ในใจเขา มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาไปชั่วขณะ แต่เขาก็ยังพยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาแค่คิดมากไปเอง

รุ่นเซิงถือตะเกียบด้วยมือขวาอย่างมั่นคง ปากยังคงเคี้ยวอาหารแม้ไฟจะดับลง แต่ทว่ามือซ้ายของเขากลับกุมด้ามพลั่วแม่น้ำเหลืองที่พิงอยู่ข้างม้านั่งยาวไว้แน่น ทันทีที่ไฟสว่างขึ้น รุ่นเซิงเหลือบมองหม้อสามขาบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะจ้องเขม็งไปที่หลี่จุยหย่วนซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

หากหลี่จุยหย่วนส่งสัญญาณเพียงนิดเดียว เขาจะคว้าพลั่วฟาดหัวคนแก่ทั้งสองข้างตัวให้เละโดยไม่ลังเล

อันที่จริง ตอนที่ไฟดับ หลี่จุยหย่วนได้ยินเสียงของคนแก่ทั้งสองสั่นเครือและลอยละล่อง อีกทั้งเสียงตอนที่วางชามใบใหญ่ที่ใส่ "อาหารจานหัว" ลงบนโต๊ะก็ทำให้เขารู้สึกผิดปกติ ใครที่ไหนจะใช้ชามที่มีก้นเป็นขาแหลมๆ หลายขาค้ำไว้แบบนั้น?

นี่คือการกินข้าวที่บ้าน ไม่ใช่ภัตตาคารหรูหราเสียหน่อย ถึงขั้นต้องมีขาตั้งเหล็กและจุดแอลกอฮอล์ก้อนไว้ข้างใต้เพื่อรักษาอุณหภูมิอาหาร

หากไม่ใช่เพราะหลี่จุยหย่วนระบุตำแหน่งเสียงของปู่กับย่าเจิ้งไห่หยางได้ตลอดเวลา เขาคงอดสงสัยไม่ได้ว่าตอนที่ไฟสว่างขึ้น หัวของปู่กับย่าอาจจะอยู่ในภาชนะที่เพิ่งยกมานี้ก็ได้