บทที่ 41 章

捞尸人 第41章

==================================================

พานจื่อและเหลยจื่อเคยอวดหลี่จุยหย่วนไว้ว่า ต่อให้ดาราบางคนจะสวมเสื้อผ้าอยู่ แต่พวกเขาก็ยังสามารถจินตนาการภาพตอนที่อีกฝ่ายเปลือยกายในหัวได้

ทว่าในตอนนี้ หลี่จุยหย่วนกำลังมองดูติงต้าหลินและเลขาจินที่ดูมีชีวิตชีวาอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวของเขากลับมีเพียงภาพตอนที่คนทั้งสองถูกถลกหนังจนเหลือแต่เนื้อแดงฉานที่กำลังเต้นเร่าๆ

ยามเช้าฤดูร้อน แสงแดดสาดส่องสดใส แต่เขากลับรู้สึกหนาวจนอยากจะตัวสั่น

ติงต้าหลินก้มตัวลง เผยรอยยิ้มใจดีพลางถามอย่างสงสัยว่า "เป็นอะไรไป จำลุงไม่ได้แล้วหรือ?"

หลี่ซานเจียงหัวเราะ "จะเป็นไปได้ยังไง เพิ่งจะพูดถึงคุณอยู่หยกๆ ว่าคุณ..."

หลี่จุยหย่วนรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลังด้วยความหวาดกลัว

ทว่าคำพูดของหลี่ซานเจียงได้หลุดออกมาถึงริมฝีปากแล้ว จึงไม่อาจหยุดยั้งได้

"...ว่าคราวก่อนคุณให้ซองแดงเขาตั้งใหญ่ ชมว่าคุณปู่คนนี้ใจดีจริงๆ"