บทที่ 34 4

**บทที่ 34**

รุ่นเซิงขี่รถสามล้อไปข้างหน้าอย่างร่าเริง เขารู้สึกว่าท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว ทุ่งนา และคูน้ำในยามนี้ช่างงดงามเหลือเกิน

ตั้งแต่จำความได้ ทุกครั้งที่คุณปู่มักจะบอกเขาว่า:

“รุ่นเซิงหลานเอ๊ย ปู่ไปเล่นไพ่ก่อนนะ ถ้าชนะมาคืนนี้ปู่จะซื้อเนื้อมาให้กิน!”

ตอนแรก รุ่นเซิงก็เคยตั้งตารอจริงๆ แต่ต่อมา ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ เขาก็จะรีบวิ่งไปที่ถังข้าวเพื่อดูว่าข้าวที่เหลือพอจะต้มโจ๊กให้สองปู่หลานกินจนตะเกียบตั้งได้หรือไม่

วันนี้ รุ่นเซิงเพิ่งตระหนักว่า ที่แท้การเล่นไพ่... มันสามารถชนะเงินได้จริงๆ ด้วย

ภายใต้การ "อบรมสั่งสอน" มาอย่างยาวนาน ทำให้เขารู้สึกไปแล้วว่าการเล่นไพ่ก็เหมือนกับการถวายของให้พระโพธิสัตว์ในช่วงเทศกาล มันคือการเซ่นไหว้รูปแบบหนึ่ง

ในทางกลับกัน หลี่จุยหย่วนที่นั่งอยู่ด้านหลัง สีหน้ากลับไม่ได้ดูเบิกบานใจนัก

ใต้เท้าของเขามีถุงใส่เงินอยู่ใบหนึ่ง มีทั้งแบงก์ย่อยแบงก์ใหญ่ แบงก์ใหม่และแบงก์ยับ แม้จำนวนเงินจะไม่ได้มากมายมหาศาลจนน่าตกใจ แต่เมื่อพิจารณาจากค่าครองชีพและค่าแรงในชนบทตอนนี้ เงินก้อนนี้ก็เพียงพอที่จะให้เขาเปิดโรงงานหัตถกรรมเล็กๆ หลังบ้านท่านทวดได้เลย

นานๆ ทีดวงจะดีบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ใครบ้างล่ะจะไม่กินเกี๊ยวในช่วงปีใหม่?