บทที่ 32 2

**ตอนที่ 32**

ในหัวของหลี่จุยหย่วนตอนนี้เหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

นั่นคือ:

ตาข่ายคืนถิ่น ยังคงมีผลอยู่หรือไม่?

แม้ตอนนี้เขาจะมองไม่เห็นรุ่นเซิงและมองไม่เห็นตาข่าย แต่เขาก็น่าจะยังคงอยู่ในขอบเขตที่ตาข่ายผืนนั้นครอบคลุมอยู่

เงาที่เท้าของเขากำลังค่อยๆ ยืดออกไปข้างหน้า พร้อมกับอาการสั่นไหวเอียงไปทางซ้าย ซึ่งหมายความว่ามันกำลังค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เขา

ความทรมานและความหวาดกลัวในใจของเด็กชายกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

หลี่จุยหย่วนเงยหน้าขึ้นมองพี่เป้าและจ้าวซิ่งที่กำลังคุกเข่าอยู่ทางนั้นอีกครั้ง พวกเขายังคงส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่สายตาของพวกเขาไม่ได้จับจ้องมาที่ตัวเขา

โชคดีที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้สูงนักและยังอยู่ในท่าหมอบ ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังเขานั้น หากดูจากเงาก็รู้ได้ว่ามีรูปร่างสูงใหญ่กว่า ดังนั้นต่อให้ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจะยืนอยู่ในแนวสายตาเดียวกัน เขาก็ยังสามารถแยกแยะสายตาของ "ทั้งสอง" ที่มองมาจากฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน

นั่นหมายความว่า ตาข่ายคืนถิ่นยังคงทำงานอยู่ มันมองไม่เห็นเขา!