บทที่ 12 คนกู้ศพ

บทที่ 12 คนกู้ศพ

หลี่จุยหย่วนเงยหน้าขึ้นมองโต๊ะทำงาน โคมไฟ และ “บันทึกเรื่องประหลาดในยุทธภพ” เล่มที่ห้าที่เพิ่งเปิดอ่านไปไม่กี่หน้า

ใช่แล้ว เขาเผลอหลับไป แต่เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมในนาทีสุดท้าย คุณย่าถึงเลือกที่จะ “ปล่อย” เขาออกมา

เขาไม่อยากใช้คำว่า “ช่วย” เพราะคนที่ดึงเขาเข้ามาในงานเลี้ยงวันเกิดนี้ก็คือเธอเช่นกัน

บางทีมันอาจจะยากที่จะใช้คำว่า “ดี” หรือ “ชั่ว” มาอธิบายเธออย่างง่ายๆ เหมือนที่เธอเองก็เป็นส่วนผสมของร่างคนกับแมว ซึ่งเป็นสิ่งที่ซับซ้อนและขัดแย้งกันในตัว

หลี่จุยหย่วนหลับตาลง ใช้นิ้วกดขมับทั้งสองข้างแล้วนวดเบาๆ

ตอนที่เรียนอยู่ในเมืองหลวง เขารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนถนนวันเวย์ แม้ว่ารถและผู้คนจะหนาแน่นแค่ไหน ตราบใดที่เดินไปตามทางนี้ก็จะถึงจุดหมาย

แต่เมื่อกลับมาบ้านเกิด เขากลับพบว่าแม้ถนนในบ้านเกิดจะแคบ มีหลุมบ่อบ่อยครั้ง และมีรถกับคนไม่มากนัก แต่ถนนคันนาที่เชื่อมต่อกันไปทั่วทุ่งนาเหล่านี้กลับทำให้เขาสับสนในการเลือกทางบ่อยครั้ง

เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเองนับตั้งแต่กลับมาบ้านเกิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหลายวันที่ผ่านมาหลังจากได้พบกับเสี่ยวหวงอิง