บทที่ 2 th

บทที่ 2

เธอ...

ช่างงดงามเหลือเกิน

ระลอกน้ำสั่นไหวเบาๆ บิดเบือนแสงและเงาให้โค้งงออย่างพอเหมาะพอเจาะ เมื่อรวมเข้ากับท่วงท่ากิริยาของเสี่ยวหวงอิงแล้ว ราวกับว่ามีฟิลเตอร์บางอย่างฉาบเคลือบเอาไว้

หลี่จุยหย่วนเคยถูกพ่อแม่พาไปดูการแสดงศิลปวัฒนธรรมของหน่วยงานมาก่อน เขาเคยเห็นนักร้องและนักเต้นมืออาชีพมามากมาย แต่แรงกระแทกจากโชว์ของเสี่ยวหวงอิงเมื่อวานนี้กลับรุนแรงต่อใจเขาไม่น้อยไปกว่าพี่ชายและน้องชายเลย

ภายใต้การอบรมสั่งสอนของพ่อแม่ เขาเป็นเด็กที่รู้ความและอยู่ในกฎระเบียบมาโดยตลอด ทว่าเสี่ยวหวงอิงในเพิงพักซอมซ่อแห่งนั้นกลับเผยให้เขาเห็นถึงเสน่ห์อีกรูปแบบหนึ่ง... เสน่ห์ที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อน

มันดูยั่วยวน ดูไร้จริต ดูบ้านๆ ดูเป็นสิ่งที่ไม่อาจขึ้นไปอยู่บนเวทีใหญ่ได้ แต่กลิ่นอายนั้น... มันช่างหอมเย้ายวนใจเหลือเกิน

เธอเดินเข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับคนในภาพวาดที่ก้าวออกมาจากกรอบ และกำลังเดินกลับเข้าไปในภาพวาดนั้นอีกครั้ง

ในวินาทีนี้ หลี่จุยหย่วนลืมสถานการณ์ของตัวเองไปสิ้น ราวกับจำไม่ได้แล้วว่าเขายังอยู่ในน้ำ เขามองข้ามความตื่นตระหนกที่หายใจไม่ออก และน้ำที่สำลักเข้าปากเข้าจมูกอย่างต่อเนื่องไปจนหมดสิ้น

จนกระทั่ง...