บทที่ 1 ศพยืนใต้สายน้ำ

ตอนที่ 1: ศพยืนใต้สายน้ำ

“พวกเด็กเวรทั้งหลาย มากินข้าวได้แล้ว อู๋เล่ยอู๋เล่ยอู๋เล่ย～”

ชุยกุ้ยอิงสวมผ้ากันเปื้อน มือซ้ายถือชาม มือขวาถือทัพพี ส่งเสียงตะโกนพร้อมกับเคาะขอบถังข้าวต้มเสียงดัง

หลี่เหวยฮั่นที่นั่งอยู่ด้านข้างกำลังยัดยาเส้นใส่กล้องยาสูบ ใช้เท้าถกเข้าที่บั้นท้ายของภรรยาเต็มแรงพลางด่าด้วยความหงุดหงิดว่า

“สมองแกน้ำเข้าหรือไง เรียกหมูเห็ดเป็ดไก่รึไงหะ”

ชุยกุ้ยอิงถลึงตาใส่สามี วางกองชามกระแทกลงตรงหน้าเขาเสียงดัง แล้วพ่นลมหายใจพรืดด่ากลับไปว่า

“呸! (เพ้ย) หมูมันยังไม่ซนแถมกินจุเท่าพวกนี้เลย!”

สิ้นเสียงเรียก ฝูงเด็กๆ ก็วิ่งกรูเข้ามาจากนอกประตู ในจำนวนนี้เป็นเด็กผู้ชายเจ็ดคน เด็กผู้หญิงสี่คน คนโตอายุสิบหก ส่วนคนเล็กสุดเพิ่งจะสามขวบเท่านั้น

สามีภรรยาตระกูลหลี่มีบุตรชายสี่คนและบุตรสาวหนึ่งคน เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้นต่างก็แยกครอบครัวออกไปใช้ชีวิตกันหมด ปกติแล้วจะมีเพียงครอบครัวของลูกชายคนโตที่พักอยู่ใกล้ๆ คอยฝากลูกแฝดวัยสามขวบให้ตายายช่วยเลี้ยงดูที่นี่

ทว่าพอถึงช่วงวันหยุดฤดูร้อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสะดวกหรือคิดว่าหากไม่ได้เอาเปรียบพ่อแม่ถือว่าขาดทุน กล่าวโดยสรุปคือ ทุกบ้านต่างก็พากันส่งลูกๆ ของตัวเองมาฝากไว้ที่นี่กันหมด