บทที่ 124 ปากไม่มีหูรูด เรียกผึ้งเรียกผีเสื้อ

บทที่ 124 ปากไม่มีหูรูด เรียกผึ้งเรียกผีเสื้อ

ตอนเซียวสือเหยี่ยนไปถึงที่ทำการไปรษณีย์ เฉียวอี้ซูยังอยู่ที่สถานีรับซื้อของเก่า

เขาถามพนักงานอยู่สองสามคำ ก็ได้พัสดุ 2 ห่อที่เป็นของตัวเองมา

พอรับออกมาแล้ว เขาเก็บห่อหนึ่งไว้ ส่วนอีกห่อใหญ่ยังวางไว้บนเบาะหลังจักรยาน

เมื่อออกมา เซียวสือเหยี่ยนก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเฉียวอี้ซูจะมาถึง

คิดไปคิดมา เซียวสือเหยี่ยนก็ยังตัดสินใจรออีกสักหน่อย

“ยังไงก็เป็นผู้หญิง ดูจากตอนนี้ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย ในเมื่อรับปากแล้ว จะผิดคำพูดก็คงไม่ดี”

เซียวสือเหยี่ยนคิดว่าตัวเองยังเป็นสุภาพบุรุษที่รักษาคำพูด ในเมื่อรับปากว่าจะช่วยอีกฝ่ายขนพัสดุ เขาก็ย่อมไปก่อนไม่ได้