ตอนที่ 88 แผนที่

นายท่านจู้ค่อย ๆ เล่าต่อว่า “ว่ากันว่าเมื่อครั้งนั้นหยกสามก้อนมีมูลค่ามหาศาล แต่ในช่วงทศวรรษที่สี่สิบเกิดสงครามไม่หยุดหย่อน ผู้คนในเวลานั้นจึงนำมันไปซ่อน ตั้งใจว่าหลังจากก่อตั้งประเทศแล้วจะมอบให้รัฐ เพียงแต่สถานที่ซ่อนสมบัติมีช่างแกะสลักในตอนนั้นเพียงไม่กี่คนที่รู้ และหยางซู่เฉิงก็เป็นหนึ่งในนั้น

ท่านผู้เฒ่าค่อย ๆ เล่าต่อว่า “ในตอนนั้นมีคนกล่าวกันว่าหยกทั้งสามก้อนมีมูลค่าประเมินไม่ได้ แต่ช่วงทศวรรษ 1940 เกิดสงครามขึ้นไม่หยุด ผู้คนในเวลานั้นจึงนำพวกมันไปซ่อนไว้ ตั้งใจว่าหลังจากก่อตั้งประเทศแล้วจะบริจาคให้รัฐ ทว่าสถานที่ซ่อนสมบัตินั้นมีเพียงช่างแกะสลักในตอนนั้นไม่กี่คนที่รู้ และหยางซู่เฉิงก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตอนเพิ่งก่อตั้งประเทศ ผู้คนภายในประเทศต่างลืมหยกดิบสามก้อนนั้นไป หลายปีต่อมาจึงนึกขึ้นได้และคิดจะมอบให้รัฐ แต่คนสองคนที่รู้ว่ามีหยกดิบสามก้อนนี้กลับเกิดความโลภ คิดจะแอบตามหาแล้วยึดไว้เป็นของตนเอง ต่อมาพวกเขาให้หนึ่งในนั้นนำหยกไปซ่อนไว้ในสถานที่พิเศษแห่งหนึ่ง แล้ววาดแผนที่ขึ้นมาและแบ่งเป็นสี่ส่วน ต่างคนต่างเก็บไว้ หลังจากผู้ที่ซ่อนสมบัติแต่เดิมเสียชีวิต ก็เหลือเพียงคนที่เก็บแผนที่ทั้งสี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่อง น่าเสียดายที่ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสี่คนคือใคร มีคนบอกว่าหยางซู่เฉิงในตอนนั้นก็มีส่วนร่วมด้วย แต่ถ้าเขารู้จริง เขาคงไม่ปล่อยให้ครอบครัวตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ คาดว่าเขาเองก็คงไม่รู้ที่อยู่ของหยกเช่นกัน แต่ข้าตามหามาหลายปีแล้วก็ยังไม่พบ