ตอนที่ 87 เบาะแสของหยก

“อย่างนี้นี่เอง……”

“อย่างนี้นี่เอง...”

เย่เฉียวเซิงคิดว่าเสี่ยวเสี่ยวนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับซื้อข้าวสารชั้นดีมากิน แต่เธอก็ไม่รู้จักประหยัดเอาเสียเลย บ้านคนทั่วไปที่ไหนจะต้องกินข้าวดีขนาดนี้

เย่เฉียวเซิงคิดว่าเสี่ยวเสี่ยวนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับซื้อข้าวสารขัดพิเศษกลับมากิน แต่เธอก็ไม่รู้จักประหยัดเอาเสียเลย ครอบครัวทั่วไปที่ไหนจะต้องกินข้าวดีขนาดนี้

“เพื่อนคนนั้นของฉันยังมีข้าวเหลืออยู่บ้าง ถ้าคุณรู้จักใครที่อยากซื้อข้าวดี ๆ ก็มาหาฉันได้” เธอพูดไปพลางคิดแผนในใจ ในเมื่อในมิติมีเสบียงอาหารมากมาย เธอก็สามารถนำออกมาขายแลกเงินได้ เพียงแต่ถ้าข้าวฤดูนี้ในมิติถูกขายออกไปจนหมด ต่อไปเธอก็คงไม่มีข้าวแบบนี้กินอีก เพราะเธอปลูกนาไม่เป็น นอกจากจะเริ่มปลูกใหม่

“เพื่อนคนนั้นของฉันยังมีข้าวเหลืออยู่อีกหน่อย ถ้าคุณรู้จักใครที่อยากซื้อข้าวดี ๆ ก็มาหาฉันได้” พูดจบ ในใจก็เริ่มวางแผน ในเมื่อภายในมิติมีธัญพืชอยู่มากมายขนาดนั้น ก็สามารถนำออกมาขายแลกเงินได้ เพียงแต่หากขายข้าวในมิติของฤดูกาลนี้ออกไปจนหมด ภายหลังก็จะไม่มีข้าวชนิดนี้กินอีก เพราะเธอปลูกพืชไม่เป็น เว้นแต่จะเริ่มเพาะปลูกใหม่อีกครั้ง

เย่เฉียวเซิงได้ฟังแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า ภรรยาของหัวหน้าโรงงานเพิ่งคลอดลูกชาย และรักเด็กคนนี้มาก แต่น้ำนมของแม่ไม่พอ ขณะเดียวกันเด็กก็อายุครึ่งขวบแล้ว เขาจึงอยากซื้อข้าวดี ๆ ให้เด็กกิน ทว่าข้าวดีด้านนอกมีการจำกัดการซื้อ ต่อให้มีเงินก็อาจซื้อไม่ได้ เพราะถูกคนอื่นซื้อไปหมด เมื่อเสี่ยวเสี่ยวพูดเช่นนี้ เขาจึงอยากลองถามดู