บทที่ 325. จิตใจคนยากหยั่งถึงดั่งหุบเหวลึก

บทที่ 325. จิตใจคนยากหยั่งถึงดั่งหุบเหวลึก

"หึ! มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอ?" สวีชางเฟิงฝืนสะกดกลั้นเลือดลมที่กำลังพลุ่งพล่าน แล้วทรงตัวให้มั่นคง เขามองเซียวจวินหลินที่ล่าถอยกลับเข้าค่ายไปโดยไร้รอยขีดข่วน แต่ปากก็ยังพ่นคำเยาะเย้ยถากถางออกมาอย่างไม่ลดละ:

"คิดจะตีด่านอู่ซุยของข้าให้แตกงั้นเหรอ? ข้าอยากจะเห็นนัก ว่าเจ้าจะเอาชีวิตคนมาสังเวยอีกสักเท่าไหร่กันเชียว!"

แต่ในใจเขากลับแค่นหัวเราะเยาะ

ไอ้สวะลู่จือสิงที่ดีแต่พ่นน้ำลาย ประจบสอพลอไปวัน ๆ นั่นน่ะเหรอ จะคู่ควรมาเป็นแม่ทัพร่วมกับเขา?

ลู่จือสิงมันจะกล้ายืนหยัดปะทะกับเซียวจวินหลินตรง ๆ แบบเขาไหมล่ะ?