กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 312. ฮ่องเต้ผู้ถูกเลือก
เฒ่าจ้าวที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกล ถึงกับขมวดคิ้วแน่น ชีวิตของนักพรตชราผู้นี้จะรันทดเกินไปแล้วมั้ง?
หรือว่า สิ่งที่นักพรตชราผู้นี้พูด จะเป็นแค่คำพูดของคนบ้า?
"ที่ที่ฝูงตั๊กแตนบินผ่าน พืชผลเสียหายย่อยยับ มีเพียงวัชพืชในป่ารกร้างเท่านั้นที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง
ระเบียบของมนุษย์ไม่อนุญาตให้เกิดความผิดปกติใด ๆ แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ดูเหมือนจะไม่มีข้อจำกัดนั้น"
"จึงเรียนวิชาแพทย์ จนประสบความสำเร็จ
ข้าใช้เวลาสี่สิบปี กลายเป็นหมอรักษาคนตายทั้งเป็น ไม่ใช่รักษาคนเป็น แต่รักษาคนที่กำลังจะตาย!
ช่วยเหลือพวกคนเล็กคนน้อยที่ถูกบดขยี้ในกระแสธารแห่งประวัติศาสตร์ แต่ยังมีลมหายใจรวยรินอยู่”
"เจ้ารู้ไหม ว่าทำไมข้าถึงช่วยพวกเขา?"