บทที่ 311. นักพรตชรา

บทที่ 311. นักพรตชรา

นักพรตชราไม่ได้ตอบ ราวกับไม่ได้ยิน เขายังคงท่องจำเนื้อหาเหล่านั้นต่อไปด้วยน้ำเสียงเหมือนคนละเมอ

"...ต่อมาไปเป็นพ่อค้า ครั้งแรกเจอพวกต้มตุ๋น ครั้งที่สองเจอพวกขโมย ครั้งที่สามเจอพวกโจรปล้น; จึงกลับไปทำนา ปีแรกเจอภัยแล้งหนัก ปีที่สองเจอน้ำท่วมใหญ่ ปีที่สามเจอฝูงตั๊กแตน..."

น้ำเสียงของเขา แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและด้านชา ทำให้คนฟังรู้สึกใจสั่นโดยไม่มีสาเหตุ

เฒ่าจ้าวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูวัด ใช้พลังการรับรู้ของยอดปรมาจารย์ขั้นสูงสุดสัมผัสดู แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อพบว่านักพรตชราตรงหน้านี้ ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่มีอยู่จริง!

เขาสัมผัสไม่ได้ถึงความผันผวนของลมปราณใด ๆ สัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตใด ๆ หรือแม้กระทั่งสัมผัสไม่ได้ถึงการมีอยู่ของเขาเลยด้วยซ้ำ!