​บทที่ 166.รับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

บทที่ 166.รับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

สิ้นเสียงของหนานกงหงอวี๋ ท้องพระโรงก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

ขุนนางชราผู้หนึ่งรีบก้าวออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เอ่ยเกลี้ยกล่อมเซียวจวินหลิน

“ท่านซื่อจื่อเซียว! ท่านก็ยอมรับผิดแล้วขอโทษราชวงศ์ต้าเหยียนไปแต่โดยดีเถิด! เรื่องนี้อาจจะยังมีทางประนีประนอมกันได้นะ เห็นแก่แคว้นต้าเซี่ย เห็นแก่แผ่นดินและราษฎรที่ท่านเจิ้นเป่ยอ๋องคนก่อนใช้ชีวิตปกป้องมา ท่านก็ยอมอ่อนข้อให้สักนิดเถิด!”

“ใช่แล้ว ลูกผู้ชายตัวจริงต้องรู้จักยืดหยุ่น!”

“เรื่องเกียรติยศส่วนตัวนั้นเรื่องเล็ก แต่ความปลอดภัยของชาติบ้านเมืองนั้นเรื่องใหญ่นะ!”

กลุ่มขุนนางฝ่ายประนีประนอมต่างพากันประสานเสียงสนับสนุน

เมื่อองค์ชายสี่ เจียงรุ่ย ผู้สำเร็จราชการแทนได้ยินดังนั้น ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก