กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 161.พายุลูกใหญ่แค่ไหน เราก็จะฝ่าฟันไปด้วยกัน
ในจังหวะนั้นเอง แขกคนหนึ่งก็ล้มลุกคลุกคลานแหวกฝูงชนออกมา เขาชี้มือสั่นเทาไปทางกลุ่มองครักษ์จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว
“ข้าเห็น! เป็นพวกมัน! องครักษ์จวนเจิ้นเป่ยอ๋องเป็นคนฆ่า! เมื่อกี้ข้าไปเข้าห้องน้ำ เห็นกับตาตัวเองเลย!”
สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่กลุ่มองครักษ์จวนเจิ้นเป่ยอ๋องในทันที
หัวหน้าองครักษ์หน้าถอดสี รีบคุกเข่าลงทันที
“ท่านซื่อจื่อโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย! พวกเราถูกใส่ร้าย! พวกเราลาดตระเวนอยู่แต่ลานหน้าจวนตลอดเวลา ไม่เคยละทิ้งหน้าที่ไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว!”
“ยังจะกล้าแก้ตัวอีก!” รองหัวหน้าคณะทูตต้าเหยียนโกรธจัดจนขาดสติ เงื้อดาบเตรียมพุ่งเข้าใส่
“ช้าก่อน!”
องค์ชายหก เจียงเฉิน แหวกฝูงชนก้าวออกมา
เขาหันไปประสานมือคารวะรองทูตต้าเหยียนเป็นเชิงปลอบโยน ก่อนจะหันไปหาองค์ชายสี่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว