​บทที่ 150.ขีดจำกัดของซูฉานจิ้ง

บทที่ 150.ขีดจำกัดของซูฉานจิ้ง

เมื่อเซียวจวินหลินกลับมาถึงจวนอ๋อง ก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว

พอก้าวเท้าเข้าสู่เรือนชั้นใน เขาก็เห็นแสงไฟในห้องหนังสือยังคงสว่างไสว

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำหมึกเข้มข้นปะปนกับกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ก็โชยมาเตะจมูก

ซูฉานจิ้งกำลังฟุบหน้าอยู่ท่ามกลางกองตำราโบราณที่กองสูงเป็นภูเขาเลากา ดวงตาสองข้างแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว นางก็เงยหน้าขึ้นขวับ พอเห็นว่าเป็นเซียวจวินหลิน ใบหน้าที่อิดโรยก็พลันสว่างไสวขึ้นมาทันที

“ท่านกลับมาแล้ว!”

นางประคองสมุดบันทึกที่เย็บเล่มใหม่เอี่ยม วิ่งเหยาะๆ มาหาเซียวจวินหลิน ในดวงตาคู่สวยปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

“ข้าลองเอาประสบการณ์ที่ท่านเล่าให้ฟัง ซึ่งก็คือแนวทางที่แม่ทัพเฒ่าปราบตะวันตกชี้แนะ มาลองปะติดปะต่อส่วนที่ขาดหายไปของ ‘มหาคัมภีร์ฝังศพสวรรค์’ ดูแล้วนะ! ท่านรีบดูสิ!”