​บทที่ 149.ฮ่องเต้ต้าเซี่ย เหนือกว่าขอบเขตอมตะ

บทที่ 149.ฮ่องเต้ต้าเซี่ย เหนือกว่าขอบเขตอมตะ

เซียวจวินหลินเดินตามขันทีน้อยมาจนถึงตำหนักที่ประทับอันหรูหราแห่งหนึ่ง

ภายในตำหนัก พระสนมซูเฟยที่สูญเสียลูกชายอันเป็นที่พึ่งพิงไปแล้ว กำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข และข้างกายนาง ก็คือเหวินเฟยเฟยที่เพิ่งสูญเสียคู่หมั้น และไร้ซึ่งจวนกรมพิธีการให้พักพิง

หญิงอ่อนแอสองคนที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเหมือนกัน ยามนี้พอได้เห็นหน้าเซียวจวินหลิน ก็ราวกับได้เห็นแสงสว่างแห่งความหวัง

ซูเฟยเปิดประเด็นไม่อ้อมค้อม

“ท่านซื่อจื่อ ตอนนี้ลูกชายข้าจากไปแล้ว ตัวข้าอยู่ในวังนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนไร้ค่า ส่วนเฟยเฟย นางก็หมดสิ้นที่พึ่งแล้วเหมือนกัน พวกเราอยากจะ... ขอพึ่งพิงท่าน!”