บทที่ 93.ฟ้าใครจะถล่ม?

บทที่ 93.ฟ้าใครจะถล่ม?

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่าง ทอดเงาเลือนรางลงบนพื้น

เซียวจวินหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตา คือใบหน้าสวยหวานที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน

เสิ่นจืออินนอนขดตัวซุกอกเขาอย่างว่าง่าย ขนตายาวงอนสั่นระริก มุมปากอมยิ้มบางเบา ดูเหมือนกำลังฝันดี

ความเร่าร้อนและบ้าคลั่งตลอดคืน สูบเรี่ยวแรงนางไปจนหมดสิ้น แต่ก็ชะล้างความหมองหม่นและความกังวลในแววตานางไปจนหมดเช่นกัน

เซียวจวินหลินก้มลง จุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากเนียนเกลี้ยง ทะนุถนอมราวกับกลัวนางจะตื่น

สัมผัสความนุ่มนวลในอ้อมกอด กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมลอยมาแตะจมูก แม้แต่คนอย่างเซียวจวินหลิน ยังอดรู้สึกถึงความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่งไม่ได้