กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 90.เพลงพิณพิฆาตมาร ท่องใต้หล้าสะท้านปฐพี
ประโยคเดียวสั่นสะเทือนดั่งคลื่นยักษ์
หลังความเงียบงันชั่วอึดใจ ลานงานเลี้ยงก็ระเบิดเป็นรังแตน เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง
“ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? นั่นเซียวจวินหลิน? เขามาทำไม?”
“มันบ้าไปแล้วเหรอ! วันนี้งานอะไร? มันกล้าวิ่งมาตะโกนว่าไม่เห็นด้วย? มันนึกว่าตัวเองเป็นใคร? ฮ่องเต้หรือไง?”
“เขาเหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก ซื่อจื่อตกอับอย่างมันจะมาคัดค้านอะไร?”
“ชู่ว! เบาๆ หน่อย! ดูท่าทางมันสิ มันไม่ได้มาคนเดียว!”
สายตาทุกคู่มองข้ามไหล่เซียวจวินหลิน ไปหยุดที่ชายร่างยักษ์ที่วิ่งตามหลังมาติดๆ
ชายร่างยักษ์ผู้นั้นสีหน้าเรียบเฉย กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แบกกล่องไม้ขนาดใหญ่ห่อผ้าดำไว้ด้านหลัง แค่ยืนเฉยๆ ก็แผ่รังสีอำมหิตห้ามเข้าใกล้ออกมาแล้ว
เสียงเยาะเย้ยไม่เพียงไม่หยุด กลับยิ่งเผ็ดร้อน