​บทที่ 76.ข้าเซียวจวินหลิน ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพนันและยาเสพติด

บทที่ 76.ข้าเซียวจวินหลิน ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพนันและยาเสพติด

ลมราตรีที่สุสานหลวงพัดผ่านนำความหนาวเหน็บกัดกระดูก ใบไม้แห้งปลิวว่อนส่งเสียงเสียดสีน่าขนลุก

ซีรุ่ยกุ้ยเฟยที่นั่งกองอยู่กับพื้น ดวงตาเบิกโพลง จ้องเขม็งไปที่โลงศพว่างเปล่านั้น คอหอยส่งเสียงครางฮือๆ ด้วยความหวาดกลัว

หัวใจของนางจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวที่มืดมิดและหนาวเหน็บยิ่งกว่ารัตติกาลนี้

ศพ... หายไปแล้ว!

“เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้...”

นางพึมพำกับตัวเอง เลือดฝาดบนหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น ความหวังริบหรี่สุดท้ายถูกภาพความจริงอันโหดร้ายตรงหน้าบดขยี้จนแหลกเหลว

ลุงจ้าวเองก็สูดหายใจเฮือก รบราฆ่าฟันมาครึ่งค่อนชีวิต เห็นคนตายมามากกว่าคนเป็น แต่ภาพประหลาดตรงหน้านี้ กลับทำให้เขาหนังหัวชา

มีเพียงเซียวจวินหลินที่หลังจากตกตะลึงในตอนแรก แววตากลับยิ่งลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ

ซีรุ่ยกุ้ยเฟยเงยหน้าขวับ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน