​บทที่ 37.น้าสาวผู้แสนดี

บทที่ 37.น้าสาวผู้แสนดี

จวนกั๋วกง

“ท่านน้า... เรื่องเซียวจวินหลิน...” เจียงจ้านเอ่ยด้วยความหงุดหงิด

“วางใจเถอะ พี่สาวกำชับข้ามาแล้ว” เสียงหวานหยดย้อยชวนให้กระดูกอ่อนดังมาจากหลังฉากกั้น แสงไฟส่องให้เห็นเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นหลังฉากนั้นอย่างชัดเจน

ครู่ต่อมา ร่างงามนั้นก็เดินเยื้องย่างออกมา กลิ่นอายเย้ายวนที่แผ่ออกมาทำให้เจียงจ้านอดไม่ได้ที่จะมองตาค้าง

สตรีผู้นี้คือน้าสาวของซูฉานจิ้ง หวังเยียนหนิง

นางอายุยังน้อย แทบจะเด็กกว่าเจียงจ้านด้วยซ้ำ ดูไม่เหมือนน้าของซูฉานจิ้ง แต่เหมือนพี่สาวเสียมากกว่า

ทว่าความบริสุทธิ์บนใบหน้ากับความยั่วยวนในรอยยิ้มกลับผสมผสานกันอย่างลงตัว เพียงแค่ปรายตามอง ก็ทำให้ใจคนเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ท่านน้า” เจียงจ้านลุกขึ้น ฝืนยิ้มทักทาย