กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 455 ลูกสะใภ้ของตัวเอง ตัวเองก็ต้องเอ็นดูเอง
ผู้ใหญ่บ้านวางสายโทรศัพท์ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่หางตาเบาๆ
“สหาย ค่าโทรศัพท์เท่าไหร่ครับ” ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
พอได้ยินจำนวนเงินชัดเจน ผู้ใหญ่บ้านก็นับเงินส่งไปให้อย่างเรียบร้อย
“คุณลุง คุยโทรศัพท์กับลูกเหรอคะ”
ผู้ใหญ่บ้านชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าพลางยิ้ม
“ใช่แล้ว เด็กๆ สองสามคนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชิงหัวหรือปักกิ่งน่ะ”
“เรื่องเรียนนี่เก่งแบบนี้เลยนะ”
ผู้ใหญ่บ้านยกนิ้วโป้งขึ้นมา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ แววตามีรอยยิ้มเปี่ยมล้นจนแทบปิดไม่มิด
พอหลิวฝูเซิงเดินจากไป เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งคุยกับเขาก็บ่นกับเพื่อนร่วมงาน