0171

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 นักวรรณกรรมและกวี

“การใช้ชีวิตนี่ต้องทำตัวให้โลว์โปรไฟล์เข้าไว้จริง ๆ ไม่นึกเลยว่าฉันแค่วางตัวสุภาพนิดหน่อย ภาพลักษณ์ในสายตาคนอื่นถึงได้กลายสภาพเป็นสารพัดรูปแบบไปเสียได้ หรือว่าหลังจากนี้ฉันต้องทำตัวเป็นหนุ่มสายซิ่งเพื่อหักล้างกระแสการยกย่องให้เป็นเทพในตอนนี้กันนะ……”

กู้สือเดินจากห้องน้ำมุ่งหน้าไปยังห้องจัดเลี้ยง กระดาษทิชชูที่ใช้เช็ดมือเมื่อครู่ถูกเขาขยำเป็นก้อน แล้วกำไว้ในมือพร้อมกับขยี้ไปมา

“ไม่ได้ๆ พูดไปแล้วหนุ่มสายซิ่งก็ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของฉันอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นภาพลักษณ์การยกย่องให้เป็นเทพในใจผู้คนตอนนี้ หรือภาพลักษณ์ที่ฉันจงใจแสดงออกมาเพื่อกดขี่การยกย่องพวกนั้น ล้วนไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของฉันทั้งสิ้น เมื่อไหร่ก็ตามที่กลายเป็นสมอขึ้นมา มันย่อมส่งผลกระทบต่อการรับรู้ของฉันอย่างแน่นอน”

“หากไม่อยากให้ศรัทธาที่ก่อตัวขึ้นในวันหน้าส่งผลกระทบต่อตัวเอง สิ่งสำคัญคือต้องทำให้ภาพลักษณ์ของฉันในสายตาประชาชนสอดคล้องใกล้เคียงกับตัวตนจริง ๆ……”

“หมอวาเลรีพูดถูก ฉันเป็นตัวของตัวเองได้เท่านั้น ถึงจะทำให้ประชาชนรับรู้ถึงตัวตนของฉันได้”

“แต่ตกลงแล้วต้องทำอย่างไร ประชาชนถึงจะยอมรับภาพลักษณ์ที่แท้จริงของฉัน แล้วเข้าไปแทนที่ภาพลักษณ์สมบูรณ์แบบในใจพวกเขาเหล่านั้นล่ะ?”