0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 บทขับร้อง

ชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินมาด้วยกันดูแล้วอายุอานามน่าจะเกินครึ่งร้อยไปแล้วทั้งคู่

ผู้หญิงที่เดินนำหน้าสุดมีรูปร่างสง่างาม ท่าทีใจดี สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีม่วง สองมือประสานกันไว้ด้านหน้า ฝีเท้าก้าวเล็กแต่เดินอย่างรวดเร็ว

ชายที่ตามอยู่ด้านหลังรูปร่างกำยำ สวมเสื้อหนังสีดำที่เริ่มลอก สวมบทบาทคนซื่อสัตย์และเรียบร้อยโดยการถือหอบรรณาการพะรุงพะรังเดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า

พวกเขาเดินมาถึงใต้เต็นท์ ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ย่าเพิ่งกลับมาได้ไม่นานเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง พอเห็นสองคนที่มาถึงก็รีบยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา

กู้สือเห็นแต่ไกลว่าผู้หญิงคนนั้นจับมือย่าไว้อย่างกระตือรือร้น ทั้งสองคนยืนพูดคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ แต่จากสีหน้าของเธอแล้ว คงจะเป็นการพูดจาปลอบโยนย่าเสียมากกว่า

ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง พอดีกับที่พ่อซึ่งอยู่ด้านในศาลาตั้งศพเห็นเหตุการณ์ข้างนอกเข้า จึงเดินออกไปคุยด้วยเช่นกัน

พอพ่อเดินเข้าไปแบบนั้น ผู้หญิงคนที่เมื่อครู่ยังตั้งใจฟังย่าพูดอยู่ก็ถูกดึงความสนใจให้หันไปมองพ่อแทน

พวกเขาพูดคุยอะไรกันอีกก็ไม่รู้ ดูเหมือนจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างได้ จึงเริ่มเดินต่อมุ่งหน้ามาทางศาลาตั้งศพแห่งนี้