0104

⬢⬢⬢

ตอนที่ 104 เทวรูป

หลังประตูที่เปิดออกไม่มีใครอยู่เลย

ลานบ้านของเซี่ยเจิ้งอี้เงียบสงัดจนน่ากลัว ไม่มีแม้กระทั่งความเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ได้ยินเพียงเสียงใบไม้ถูกลมพัดไหวในหุบเขาและเสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูไม้ที่ถูกผลักโดยหลวี่โหย่วเซิง

“เอี๊ยด… ก๊อกๆๆ”

เมื่อประตูไม้ถูกผลักจนสุด เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงแหลมสูงและประหลาดลากยาว ราวกับเสียงหัวเราะเยาะหยันของภูตพรายในคัมภีร์เหลียวไจ๋ ใช้กรงเล็บแหลมคมเรียวยาวของมันกรีดผ่านหน้าอกของหลวี่โหย่วเซิง ทำให้ขนลุกชันและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

หลวี่โหย่วเซิงก้าวข้ามธรณีประตู เดินเข้าไปในลานบ้านด้วยความระมัดระวัง

บนพื้นหลังประตูด้านล่างมีสลักไม้หลุดร่วงอยู่ ดูเหมือนว่าตอนแรกมันคือสิ่งที่ใช้ลงกลอนประตูเอาไว้ แต่มันหลุดลงมาได้อย่างไรกัน?

บ้านของเซี่ยเจิ้งอี้ที่เทียบได้กับวัดขนาดเล็ก ตอนนี้กลับดูรกร้างว่างเปล่าเป็นพิเศษ ไร้ซึ่งบรรยากาศลึกลับที่เขาจงใจสร้างขึ้นมาในอดีตอย่างสิ้นเชิง

พื้นลานบ้านเต็มไปด้วยใบไม้ร่วงและกิ่งไม้ รวมถึงขนสีเหลืองที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคราบเลือดเล็กน้อย ทอดตัวยาวตามซากขนสัตว์ไปจนถึงเล้าไก่ที่มุมห้อง