0087

⬢⬢⬢

ตอนที่ 87 การขโมยความสามารถ

กู้สือถูกจ้องจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ยืนอยู่กับที่ จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่เชิง

ร่างกายของเขาไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการไว้แต่อย่างใด เพียงแต่ให้ความรู้สึกคล้ายกับนักเรียนที่ถูกอาจารย์ดุ สัญชาตญาณทำให้ต้องยืนตรงอยู่ที่เดิมโดยไม่กล้าเดินหนีไปง่าย ๆ

สายตาที่ส่งมาจากนักพรตเต๋านั้นคมกริบเป็นพิเศษ นี่ไม่ใช่การมองด้วยความโกรธที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว แต่เหมือนกับการพิจารณาเสียมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการพิจารณาที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

หลังจากเผชิญหน้ากันอย่างอึดอัดอยู่ไม่กี่วินาที สุดท้ายผู้เป็นพ่อก็เป็นคนเอ่ยปากทำลายบรรยากาศอันละเอียดอ่อนนี้ลง

"แกยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น? มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

ผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วมองกู้สือที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง

กู้สือไม่ได้ตอบ กลืนน้ำลายลงคอแล้วก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย

นักพรตเตร๋าผู้นั้นก็ละสายตาออกจากร่างของกู้สือเช่นกัน เขาหันไปถามผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้ม