เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผู้อาวุโสหย่าอัน! ฉันกลับมาแล้ว! ฉันเอาของอร่อยมาฝากเยอะเลย คุณต้องชอบแน่ ๆ” หลังจากลากลาพวกเพื่อนน้อย มี่หยาก็วิ่งไปที่บ้านต้นไม้ของผู้อาวุโสหย่าอันอย่างมีความสุข จิมมี่ตามมาข้างหลังด้วย ยังไม่ได้รับโทษเลย เฮ้อ!!!
“ฮ่า ๆ ๆ มี่หยาน้อย จิมมี่น้อย ถึงจะมีของอร่อยมาฝาก พวกเธอก็ยังต้องรับโทษอยู่นะ” ผู้อาวุโสหย่าอันมองเอลฟ์น้อยที่ร่าเริงด้วยแววตายิ้ม ๆ
“อ๊ะ~~? ผู้อาวุโสหย่าอัน! ครั้งหน้าพวกเราจะไม่กล้าอีกแล้วจริง ๆ นะ~~” ดวงตากลมโตราวองุ่นของมี่หยาเต็มไปด้วยแววเวทนาชวนสงสาร
“หึ~ พวกเธอกล้าดีที่แอบหนีออกไป ถ้าไม่ลงโทษ พวกเอลฟ์น้อยตัวอื่นจะเอาอย่างกันหมดทำไง” ผู้อาวุโสหย่าอันเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง แต่แววตายิ้มกลับไม่ได้ลดลงเลย
“ก็ได้! พวกเรายอมรับโทษ!” มี่หยาก้มหน้าอย่างห่อเหี่ยว จิมมี่ก็ก้มหน้าตามโดยไม่กล้าพูดอะไร