ตอนที่ 52 เอลฟ์น้อยกลุ่มหนึ่ง

“ว้าว!!! มี่หยา! เธอกับจิมมี่เก่งมากเลยนะ หานักเวทรักษาเจอจริง ๆ ด้วย!”

เอลฟ์น้อยทั้งฝูงมองมี่หยากับจิมมี่ด้วยสายตาชื่นชม มี่หยาเชิดหน้าชูคออย่างภาคภูมิ มือเท้าสะเอว

“แน่นอน ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเราหานักเวทรักษาเจอ แต่———” พูดถึงตรงนี้มี่หยาก็เกาหัวด้วยสีหน้าหนักใจ พูดต่อ

“แต่นักเวทรักษามนุษย์คนนั้นยังไม่ตกลงช่วยรักษาต้นแม่เอลฟ์ให้พวกเราเลย พวกเราต้องทำยังไงถึงจะทำให้เธอตกลงช่วยเหลือ”

“พวกเราให้ของขวัญเธอได้ ทำให้เธอมีความสุข แบบนี้เธอต้องตกลงช่วยพวกเราแน่” เอลฟ์น้อยผมทองคนหนึ่งครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเสนอ

“ของขวัญ? อืม—— ฉันรู้! ฉันรู้!! พวกเราให้น้ำหวานดอกไม้ที่อร่อยที่สุดกับเธอได้ หวาน ๆ แบบนั้นเธอต้องชอบแน่”

“พวกเรายังไปหาลิเลียนเอลฟ์ผู้ใหญ่ให้ทำเสื้อผ้ากับมงกุฎดอกไม้ที่สวยที่สุดให้เธอได้ มนุษย์ชอบเสื้อผ้าที่ลิเลียนเอลฟ์ผู้ใหญ่ทำที่สุดเลย”

“ผู้อาวุโสหย่าเมิ่งบอกว่ามนุษย์ชอบน้ำค้างร้อยบุปผาที่เผ่าเอลฟ์ของพวกเรากลั่นกันทั้งนั้น ดื่มแล้วจะอายุน้อยลงสวยขึ้น นักเวทรักษามนุษย์คนนั้นต้องชอบแน่”