ตอนที่ 46 ทุ่งหญ้าใหญ่แห่งความหวังเสร็จสมบูรณ์

ระหว่างรออาหาร นั่งอยู่บนเก้าอี้ใต้ร่มกันแดด ทั้งคนสงบลง มองแสงแดดเจิดจ้าด้านนอก ฉู่เจียวกลับเกิดอาการง่วงขึ้นมา

“เดี๋ยวกินที่โต๊ะยาวหน้าประตูเลยก็ได้ ยังไงก็ใส่ชุดควบคุมอุณหภูมิอยู่ก็ไม่ร้อน” ฉู่เจียวทิ้งตัวลงนอนราบกับโต๊ะอย่างขี้เกียจ ไม่อยากขยับตัว

“งั้นก็กินข้างนอก ไม่ได้มากี่วัน ทำไมรู้สึกว่าพืชที่นี่เหมือนไปทำความงามมา พืชผักในแปลงก็งอกงามสวยเป็นพิเศษ” แม่ฉู่พูดอธิบายไม่ถูก เพียงรู้สึกว่าพืชรอบตัวดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

“ตั้งแต่ฉันฝึกฝนที่นี่ก็เป็นแบบนี้แล้ว ตอนนี้ผักในแปลงมีพลังงานอ่อน ๆ ติดอยู่ กินแล้วดีต่อร่างกาย กินเยอะ ๆ ได้เลย” ฉู่เจียวอดไม่ได้ที่จะหาว น้ำตาคลอเบ้า

“ขายของที่กักตุนไว้ในมิติของพวกเราก่อนเลย ต่อไปที่ร้านก็ขายของแบบนี้ ให้ทุกคนได้กินของดี ๆ บำรุงร่างกายกันบ้าง” พ่อฉู่เสริม

“ไม่ใช่บอกว่าขายไม่ได้ มันไม่ดีต่อเจียวเจียวหรือไง” คำที่เพิ่งพูดตอนกินแตงโมคราวก่อน ลืมไปแล้วหรือ

“แตงโมลูกนั้นพอกินแล้วร่างกายรู้สึกได้ชัดเจน อันนี้พ่อชิมแล้ว รสชาติก็แค่อร่อยกว่าผลไม้ธรรมดาหน่อยเดียว” พ่อฉู่อธิบาย