ตอนที่ 45 กินข้าวร่วมกันในครอบครัว

“เอ๊ะ? แม่ วันนี้แม่ไม่ได้ไปซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ ยังมีเวลาอยู่บ้านดูทีวีอีกนะ?” คนที่เกือบจะกลายเป็นแรงงานต้นแบบมาตลอดหลายเดือนนี้ ยอมอยู่บ้านดูทีวีได้ ฉู่เจียวมองออกไปนอกหน้าต่าง อืม เป็นวันที่ฟ้าใสจริง ๆ

“หึหึ เช้าไปแล้ว แม่กับพ่อคุยกันแล้ว ต่อไปซูเปอร์มาร์เก็ตของเราเปิดแค่ครึ่งวันเช้า ให้ลูกค้าประจำรอบ ๆ ซื้อผักนิดหน่อย บ่ายก็ปิดร้านพักผ่อน ให้คนที่จะซื้อของไปร้านน้าชายของลูกที่นั้น ยังไงเมืองลี่ก็ไม่ใหญ่ เดินไปนั้นก็ไม่ใช้เวลามาก”

“จัดแบบนี้ดีนะ แม่กับพ่อก็ต้องมีเวลาพักผ่อนบ้าง ตอนนี้ที่บ้านก็ไม่มีความกดดันเรื่องการเงิน เงินหาไม่มีวันหมด ใช้พอเพียงก็พอแล้ว” พูดแล้วฉู่เจียวก็พลันคิดถึงยอดเงินคงเหลือที่เหลืออยู่อย่างน่าอึดอัดจากการทำงานหนักมาสองปี อืม...