เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลับถึงบ้านฝั่งดาวสีน้ำเงินเพิ่งผ่านไปยี่สิบนาที แขกยังไม่มา พ่อฉู่ไม่อยู่บ้าน คาดว่าออกไปรอที่ประตูหน้า กลัวอาหารเย็นจึงเก็บไว้ในมิติยังไม่ยกออกมา รอแขกเคาะประตูแล้วค่อยเอาออกมาก็ทัน
ได้ยินเสียงพ่อฉู่คุยอยู่ในสนาม แม่ลูกจึงรีบจัดอาหารทั้งหมดวางบนโต๊ะ
“ทุกคนมาแล้วเหรอ มาพอดี กินข้าวได้เลย รีบเข้ามา” แม่ฉู่ยิ้มเดินไปทักที่ประตูใหญ่ ฉู่เจียวเดินตามเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง
“คุณน้า พวกหนูมาอีกแล้ว” เสียงดีใจของเฉินอวี้ดังมา
“แล้วก็หนู หนูก็มาด้วย” หูอี้ตะโกนตาม
“ฮ่า ๆ ๆ พวกเธอนี่หน้าด้านที่สุดจริง ๆ ถ้าไม่ไหวก็อยู่บ้านคุณลุงฉู่ไปเลยไม่ต้องกลับ” เฉินฮ่าวหัวเราะแซวทั้งสองคน
เฉินอวี้กับหูอี้: จริงเหรอ? มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ!!!
“น่าอายจังเลย มากินข้าวบ้านพวกคุณบ่อย ๆ” กู้ลี่เอ่ยอย่างเกรงใจ
“มีอะไรน่าอาย พวกคุณหายากที่จะมีเวลามาเที่ยว พอฉันไปเมือง H ฉันก็จะไปกินข้าวบ้านพวกคุณทุกวันเหมือนกัน” แม่ฉู่ยิ้มเอ่ย
“งั้นก็ดี พี่ต้องรักษาคำพูดนะ ถึงตอนนั้นต้องมาหาฉันให้ได้ ไม่งั้นฉันโกรธจริง ๆ ด้วย”