กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 เซียนหนู
อาจารย์ทั้งสองล้างมือเสร็จแล้วกลับมาบอกลาพวกเรา
จงเถ้าแก่เนี้ยจึงกล่าวขึ้นว่า:
“อาจารย์ทั้งสองจะไปที่ใดหรือ? ข้าจะให้คนขับรถไปส่งท่านทั้งสองเอง”
อาจารย์ทั้งสองกลับกล่าวว่า:
“น้ำใจของท่านผู้อุปถัมภ์ พวกเราได้รับไว้แล้ว แต่พวกเราเองก็ไม่ทราบว่าจะไปที่ใด! ไม่มีจุดหมายปลายทาง เดินไปถึงที่ใดก็นับว่าที่นั่น การเดินทางคือการบำเพ็ญของพวกเรา”
หลังจากพูดจบ พวกเขาก็เข็นรถเข็นคันเล็กที่ประดิษฐ์ขึ้นเองซึ่งบรรจุสัมภาระเรียบง่าย เดินจากไปอย่างสง่างาม
มองดูแผ่นหลังของพวกเขา พลางนึกถึงประโยคสุดท้ายที่พวกเขาพูด
ข้ารู้สึกเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เข้าใจอะไรเลย
เวลานี้ก้มลงมองกล่องกระดาษในมือที่ยังบรรจุอัฐิของเซียนหนูเอาไว้