กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฉิงเฉิง!”
ซ่งเถียนคว้ามือเซี่ยเฉิงไว้ทันที
“มือเจ็บไหม?”
เซี่ยเฉิง: ...“เอ่อ ฉันใช้เท้าถีบ”
ซ่งเถียนก้มลงมองเท้าน้อย ๆ ของเซี่ยเฉิง เอ่อ มองผ่านรองเท้าก็ไม่เห็นอะไร
“งั้นเท้าเจ็บไหม?”
เซี่ยเฉิง: ...“ไม่เจ็บ”
“งั้นก็ดีแล้ว ๆ”
ซ่งเถียนลูบหน้าอกอย่างโล่งใจในที่สุด แล้วก็...
เดินไปสองสามก้าวถึงข้าง ๆ ไอ้ขี้เมาที่ยังกุมท้องเจ็บจนตัวงอเหมือนกุ้ง ยังร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ ซ่งเถียนไม่ใช่นกกระจอกน้อยที่ตัวสั่นหลบอยู่ข้างหลังเซี่ยเฉิงอีกต่อไปแล้ว