กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เซี่ยเฉิงเปิดฉากเต็มกำลัง เยาะเย้ยจนคนในห้องสีหน้าเปลี่ยนกันไปหมด
พ่อเซี่ย: …อ่า ที่เฉิงเฉิงพูดจริง ๆ ก็มีเหตุผลนะ
ไป๋โหรว: …ยัยหนูเซี่ยเฉิงคนนี้ ทำไมจู่ ๆ ก็พูดจาฉะฉานขนาดนี้?
หลิงซือเย่: …ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน ฉันกำลังทำอะไร? ชีวิตในตระกูลเซี่ยร้อนระอุขนาดนี้เลยหรือ?
ไป๋รั่วชู: …
“เซี่ยเฉิง เธอพูดเหลวไหลอะไร?!”
เซี่ยเฉิงส่ายหน้า “คนอย่างฉัน คุณธรรมข้อใหญ่ที่สุดก็คือความซื่อสัตย์”
“ฉันพูดเหลวไหลหรือเปล่า เธอไม่รู้บ้างเลยหรือไง?”
“ตอนนั้นที่เธอตามแม่มือที่สามของเธอย้ายเข้าตระกูลเซี่ย พ่อฉันยังไม่ได้ให้เธอเปลี่ยนคำเรียกเลยด้วยซ้ำ แต่เธอกลับเรียกพ่อไม่หยุดปากอย่างสนิทสนม คิดว่าคนอื่นไม่รู้ทันเล่ห์เล็ก ๆ ในใจเธอหรือไง?”