กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ไป๋โหรวร้องไห้สะอึกสะอื้นถอยออกไป
เซี่ยเฉิงรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้ว ไม่เหมือนคนที่จัดการง่ายอย่างแต่ก่อนเลย เธออยากอยู่เงียบ ๆ
“เฉิงเฉิง”
พ่อเซี่ยถูมือไปมา แล้วดึงเซี่ยเฉิงไปนั่งบนโซฟาหนังแท้แสนสบายในห้องรับแขก
“เฉิงเฉิง ที่ผ่านมาพ่อทำให้หนูต้องน้อยใจ แม่เลี้ยงของหนู...พ่อไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าไป๋โหรวจะเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมมากขนาดนี้”
เซี่ยเฉิงพยักหน้า “อ๋อ แล้วไงล่ะ? หย่าไหม?”
พ่อเซี่ย: ...
“เอ่อ เอ่อ...หย่าน่ะก็ไม่ถึงกับต้องหรอกมั้ง”
เซี่ยเฉิงหัวเราะเยาะในใจ รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
พยักหน้าอีกครั้ง “อ๋อ แปลว่าไม่อยากหย่า งั้นก็หมายความว่าความทุกข์ใจที่ฉันต้องทนมาตลอดหลายปีนี้ก็เสียเปล่างั้นสิ?”