บทที่ 362 ค่ำคืนฝนหนาว

บทที่ 362 ค่ำคืนฝนหนาว

"อึก... อัก..."

ร่างกายของหวังหู่สั่นเทิ้มไปหมด ในลำคอส่งเสียงประหลาดเล็ดลอดออกมา

เสียงแบบนี้มักจะเป็นเสียงที่คนเราจะเปล่งออกมาเมื่อหวาดกลัวจนถึงขีดสุดเท่านั้น

ปากถูกฉีต่งเสียนบีบไว้แน่น ทำได้เพียงส่งเสียงเล็ดลอดจากลำคอ ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด

"คิดไม่ถึงล่ะสิ?"

"ว่าฉันจะบุกเข้ามาฆ่าแกถึงในเขตทหาร?"

"ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษที่แกทำตัวไร้มนุษยธรรม ไม่รู้จักขอบเขตเอง"

ในมือของฉีต่งเสียนปรากฏกริชเล่มหนึ่ง เขาหลุบตามองหวังหู่ที่ถูกสยบไว้ด้วยสายตาเย็นเยียบ

แววตาของหวังหู่เต็มไปด้วยความนึกเสียใจ ส่ายหน้าเป็นพัลวัน ในลำคอคล้ายจะเค้นคำว่า "ขอโทษ" ออกมาอย่างยากลำบาก