บทที่ 361 ลอบเร้น

บทที่ 361 ลอบเร้น

ฉีต่งเสียนไม่ได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไปในค่ายทหาร ต่อให้มีสามเศียรสิบกรก็คงไม่อาจต้านทานปืนกลเบาและปืนไรเฟิลจู่โจมจำนวนมากขนาดนี้ได้

แม้จะเป็นมนุษย์เหล็กก็คงถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง

อีกอย่าง เขาไม่ได้คิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับทหารเหล่านี้ ดังนั้น วิธีการสังหารที่ดีที่สุดคือการลอบเร้น ไม่ใช่การบุกตะลุยเข้าออกเจ็ดรอบเหมือนจ้าวจื่อหลงที่ทุ่งฉางป่าน

สายฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า เสียงเม็ดฝนตกกระทบดังซ่า พร้อมกับเสียงฟ้าร้องแว่วมาแต่ไกล

ชายหนุ่มปีนขึ้นไปเกาะบนกำแพงค่ายทหารอย่างเงียบเชียบ กำแพงนี้สูงชัน ทั้งยังมีลวดหนามขึงเอาไว้ด้านบน หากไม่ระวังเพียงนิดเดียวย่อมถูกบาดจนได้แผล