บทที่ 147 คำด่าพื้นบ้านอันงดงาม

บทที่ 147 คำด่าพื้นบ้านอันงดงาม

"งั้นเหรอ?"

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าทำไมคนอย่างแกถึงแตะต้องไม่ได้"

"และอยากจะเห็นยิ่งกว่าว่าทำไมฉันถึงแตะต้องนายน้อยสาขาที่แกพูดถึงไม่ได้"

ฉีต่งเสียนยิ้มพลางสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ชายหัวโล้นโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม แต่กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย ทำได้เพียงหันไปตวาดใส่ลูกน้องด้วยความเดือดดาล "พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่ จัดการมันดิ้วะ!"

ทว่าลูกน้องสองสามคนกลับไม่กล้าขยับ ต่างพากันถดถอยด้วยความหวาดกลัว ฉากที่ฉีต่งเสียนจัดการลูกพี่ของพวกตนในสองกระบวนท่าเมื่อครู่สร้างความตื่นตะลึงให้ไม่น้อย

ชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้าจางโหรว คว้าข้อมือเธอเบาๆ ดึงมาไว้ข้างกายก่อนจะผลักไปทางหลี่อวิ๋นหว่าน